اميرالمؤمنين علي (ع) از مردان بزرگ تاريخ و ابعاد وجودي وي بسيار گسترده و بي‌نظير است ، او در شجاعت ، عبادت و عدالت سرآمد بود و بدليل سختگيري در اجراي عدالت ، در محراب عبادت به شهادت رسيد.

حضرت علي (ع) نخستين فرزند خانواده هاشمي است که پدر و مادر او هر دو فرزند هاشم هستند. پدرش ابوطالب فرزند عبدالمطلب فرزند هاشم بن عبد مناف و مادر او فاطمه دختر اسد نيز فرزند هاشم بن عبد مناف است.

خاندان هاشمي به لحاظ فضايل اخلاقي و صفات عاليه انساني در قبيله قريش و اين طايفه در طوايف عرب ، زبانزد خاص و عام بودند.

فتوت ، مروت ، شجاعت و بسياري از فضايل ديگر اختصاص به بني هاشم داشت و هر يک از اين فضيلت ها در مرتبه عالي در وجود مبارک حضرت علي بوده است.

اميرالمؤمنين مولود کعبه است ، فاطمه تا سه روز در شريفترين مکان گيتي ميهمان خدا بود و نوزاد خويش را سيزدهم رجب، سي ام عام الفيل به دنيا آورد.

حضرت علي (ع) تا سه سالگي نزد پدر و مادرش به سر برد و از آنجا که خواست خدا بود که آن حضرت به کمالات بيشتري نائل آيد، پيامبر اکرم (ص) وي را از بدو تولد تحت تربيت غيرمستقيم خود قرار داد تا وقتي که خشکسالي بي سابقه اي در مکه واقع شد.

ابوطالب عموي پيامبر، با چند فرزند با هزينه سنگين زندگي روبه رو شد. رسول اکرم با مشورت عموي خود عباس توافق کردند هر يک از آنان فرزندي از ابوطالب را نزد خود ببرند تا گشايشي در کار ابوطالب باشد . عباس، جعفر را و پيامبر نيز علي (ع) را به خانه خود بردند. اينگونه شد که حضرت علي به طور کامل در کنار پيامبر قرار گرفت.

حضرت علي همراه دائمي پيامبر بود حتي زماني که پيامبر از شهر خارج مي شد و به کوه و بيابان مي رفت او را نيز همراه خود مي برد.

از ديگر فضايل حضرت علي اين است که او نخستين فرد ايمان آورنده به پيامبر است. جانبازي و فداکاري در ميدان جهاد از ديگر ويژگي هاي بارز اميرالمؤمنين است. وي در 26 غزوه از 27 غزوه پيامبر حضور داشت.

ضبط و کتابت آيات وحي شده کلام الهي نيز از ديگر فضايل اميرالمؤمنين است. کتابت وحي و تنظيم بسياري از اسناد تاريخي و سياسي و نوشتن نامه هاي تبليغي و دعوت، از کارهاي حساس و پر ارج امام بود.

بعد از جنگ نهروان و سرکوب خوارج برخي خوارج از جمله عبدالرحمان ابن ملجم مرادي و برک بن عبدالله تميمي و عمروبن بکر تميمي در يکي از شب ها گرد هم آمدند و شرايط روز و خونريزي ها و جنگ هاي داخلي را بررسي و از نهروان و کشتگان خود ياد کردند.

سرانجام به اين نتيجه رسيدند که عامل همه خونريزي ها و برادرکشي ها حضرت علي(ع)، معاويه و عمروعاص بوده اند و اگر اين سه نفر از ميان برداشته شوند اوضاع براي مسلمانان بهتر خواهد شد ، بعد براي کشتن اين سه نفر با يکديگر هم پيمان شده و هرکدام کشتن يکي از آنها را بر عهده گرفت.

در اين ميان ابن ملجم کشتن حضرت علي(ع) را عهده دار شد. به همين منظور شب نوزدهم ماه رمضان همراه چند نفر در مسجد کوفه منتظر فرصت مناسب نشست.

ابن ملجم ، در حاليکه حضرت علي (ع) در سجده بود، ضربتي بر فرق مبارک آن حضرت وارد کرد، خون از سر اميرالمؤمنين در محراب جاري شد، در اين حال آن حضرت فرمود:«فزت و رب الکعبه ؛ به خداي کعبه سوگند که رستگار شدم»...

مهر